Irgoen Olei Holland

חבר הלך לעולמו

הכרתי את נתן כשהייתי ילד, מאז היה מבקר אצל הוריי ואצל חבריהם באמסטרדם. בהמשך, הכרתי אותו מחדש כאן, בישראל, כשעבדנו ביחד למען הקהילה של עולי הולנד בעמותת "ניני צ'ופ".

למרות היותו ניצול שואה וקורבן לרדיפות כמו כל כך הרבה אחרים, נתן לא ראה את עצמו בראש ובראשונה כקורבן אלא כמטפל. הוא הקדיש את חייו להבנה של טראומות בתחום הרגשי באופן כללי וטראומות קשורות לשואה בפרט, לא רק ברמה התיאורטית אלא באופן קונקרטי, בטיפול, בתמיכה.

כאילו לא היה מספיק - גם לאחר המלחמה לא נחסך ממנו צער בחייו הפרטיים. הגורל החזיר אותם, הוא ואחותו, למצב בו היו רגע לפני המלחמה, משפחה של אח ואחות וזהו. למרות זאת הוא לא נשבר והמשיך בעבודתו למען הזולת. הוא היה בין המייסדים של מספר ארגונים המעניקים עזרה לקורבנות טראומות, וניצולי שואה רבים קיבלו תמיכה מארגונים בהם נתן היה דמות מקצועית מרכזית: אל"ה ועמך. הכרתי מקרוב את עבודתו עבור עמותת "ניני צ'ופ" בה הוא שימש כיועץ מקצועי וכ"אומבודסמן" של העמותה.

וכיום הוא משאיר לנו את מורשתו. במסורת היהודית אומרים לגבי רבנים הגדולים "תלמידים כבנים" - תלמידיו של נתן, יורשיו, עובדים סוציאליים בישראל, ימשיכו את מלאכתו.

 למרות הבדלי הגילאים אני מרגיש שאבדתי חבר.

יהיה זכרו ברוך

חנוך ויסברג

Een vriend is overleden.

Al toen ik jong was, kende ik Nathan Durst. In Amsterdam bezocht hij mijn ouders en de vrienden van mijn ouders. Ons contact werd hier, in Israël, hernieuwd bij ons beider werk voor de Nederlandse gemeenschap.

Een overlevende van de Shoa, zag hij zichzelf niet als slachtoffer maar als hulpverlener. Hij wijdde zijn leven aan het doorgronden en behandelen van psychische trauma’s in het algemeen en die van de vervolgingsslachtoffers in het bijzonder. Voor hem was dit niet alleen een theoretisch probleem, maar hij was hiermee concreet, door therapie, door ondersteuning, bezig.

Helaas is Nathan ook na de oorlog verder leed niet bespaard gebleven. Het noodlot bracht hem en zijn zuster terug naar de situatie waarin zij zich vlak voor het uitbreken van de oorlog bevonden: een familie van alleen broer en zuster. Maar ook hierdoor werd hij niet gebroken en ging hij door met zijn werk voor de medemens. Hij was een oprichter van een aantal organisaties die hulp aan slachtoffers van psychische trauma’s verlenen en vele vervolgingsslachtoffers ontvingen hulp van Elah en Amcha waarvan Nathan een centrale professionele kracht is geweest. Ik leerde Nathan van dichtbij kennen bij zijn werk voor Nini Czopp, de organisatie voor maatschappelijk werk aan Nederlandse vervolgingsslachtoffers, waaraan hij als adviseur en ombudsman verbonden was.

In de Joodse traditie wordt van grote rabbijnen gezegd, dat “hun leerlingen als hun zonen zijn”. Nathan heeft ons zijn erfenis nagelaten door het opleiden van een generatie Israëlische sociaal werkers die nu op hun beurt zijn werk voortzetten.

Ondanks het verschil in leeftijd: een vriend is overleden.

Zijn nagedachtenis is ons tot zegen.

Henoch Wajsberg