Deze week werd in een digitale nieuwsbrief van het NRC de Polderatlas geadverteerd.
Ik heb onmiddelijk mijn broer in Nederland geinstrueerd het boek voor me te bestellen en nu mag ik hopen dat-ie 'm niet inpikt, want hij zal dit boek zonder twijfel even interessant vinden als ik.  

Een Nederlandser verschijnsel dan de polder bestaat er toch niet?. Meer dan de helft van Nederland's grondgebied is oorspronkelijk een polder, maar weinig weten dat.
Wanneer dezer dagen  (wist U dat Heldring zijn laatste column schreef in het NRC deze maand?) over 'de polders' wordt gesproken, bedoelt men de polders die nu onder Nederland's twaalfde en jongste provincie Flevoland vallen: de Noordoostpolder, Oost- en Zuid Flevoland.
Want ik ben een polderjongen.  Als Israelische bekenden en vrienden naar mijn wortels graven zeg altijd dat ik  - in Nederland - in een עיירת פיתוח   (ontwikkelingsgemeente  of stad)  ben opgegroeid. Opgetrokken wenkbrauwen zijn dan de minst heftige reaktie en ik kan dan meestal rekenen op een aandachtig publiek. En ik vertel ook nog de waarheid ook! 

Ik ben geboren in de Noordoostpolder maar kan me alleen onze jaren in Oost Flevoland herinneren. Toen wij in 1961 in Dronten  aankwamen, bestond het dorp uit maar uit enkele tientallen straten. Het hele dorp was één grote bouwplaats. Jarenlang hadden we geen wekker nodig. Om zes uur 's ochtends begon het heien. Twaalf meter lange betonnen palen werden een paar straten verder de zware zeeklei in gedwongen, met groot geweld en een enorm lawaai. 

Na school ging ik er met mij vriendjes op uit, de bouwplaatsen langs, meerijden met de zandautos (de chauffeur die me regelmatig meenam bleek daarvoor eerst toestemming te hebben gevraagd ) en als vijfjarige ben ik maar nipt aan de dood ontsnapt toen ik op een opgespoten  bouwplaats in het drijfzand terecht kwam en er maar net door mijn maatje uit kon worden getrokken.  

De grond was er bijzonder. Zeebodem. Een droog en zwart strand.  Als je een spade de grond instak – als je dat als kleine jongen lukte – kwam er een brok grond, vol met schelpen te voorschijn. Mijn vader nam me een keer mee, ver buiten het dorp, door een small platgetrapt pad in een eindeloos veld van manshoog oogverblindend geel-bloeiend koolzaad, tot we in een maaiveld van zo'n dertig bij dertig meter kwamen. Een aantal jonge mannen waren er omzichtig in de grond aan het wroeten. "Archeologen," legde de mijn vader uit. "Ze hebben het wrak van een Romeins schip gevonden."   Geen Jezusboot, maar wel uit die tijd!  

In de tien huizen in ons rijtje op de Lijzijde bestierde de kruidenier Bleeker zijn winkel in zijn huiskamer, net als Filius zijn confectie zaak. Pionieren, maar min of meer op pantoffels, pleegde mijn vader te zeggen. En tegenover ons rijtje huizen: niks, helemaal niks. De horizon. Met hier een daar een dak van een boerderij. Vanuit het zolderraam kon je Kampen zien liggen. Wijdsheid and a big sky.

Af en toe, als ik door de noordelijke Negev rijd, tussen Kiryat Malachi en Be'er Shva, ervaar ik soms even dat bekende gevoel uit mijn jeugd, het genot van tot aan de horizon te kunnen kijken, zonder (te veel) obstakels, de wijdte, de rust die daar vanuit gaat…

Maar ook in de polders is de horizon zo goed als verdwenen De singels van diezelfde boerderijen zijn nu bomen van zo'n 20 meter hoog. Er werd toen wij op de Lijzijde kwamen wonen tegenover ons een bos aangeplant, kleine boompjes van nog geen meter. Sindsdien hebben de meeste van die bomen het veld moeten ruimen voor een villawijk.
De overlevenden zijn enorm. 

Ik email nog even mijn broer.  Hij bestelt er maar twee.

"Raviv belde net dat-ie opgehaald moet worden. Hij is gevallen met skateboarden en zegt dat z'n schouder uit de kom is geschoten," riep mijn echtgenote op de telefoon. "En ik zit in de file!"

Okay, boys will be boys, dat soort dingen gebeuren.  Ik stond zelf net onder ons huis in Herzliya, op het punt om in de auto te stappen toen het gesprek binnenkwam. Na een diepe zucht heb ik mijn geplande afspraak en behandeling afgezegd -- daar gingen een paar honderd shekels naar de haaien -- en een nieuwe koers uitgezet.  Ambulancedienst. Weer eens wat anders dan taxichauffeur voor mijn kinderen spelen.

Omringd door drie van zijn goede, bezorgde vrienden  -- ze kennen elkaar ongeveer vanaf de crèche - stond Raviv met een strak getrokken gezicht van pijn op de hoek van de Asher Barashstraat te wachten. Een van de jongens legde Raviv's skateboard in de achterbak terwijl de twee anderen hem in de auto hielpen. Wat een mazzel heeft die jongen met zulke goede vrienden die elkaar hun hele leven al kennen.

Een uur later, in het medisch centrum van het Maccabi ziekenfonds in het nabije Ramat HaSharon – het is een juweel van een centrum met top mensen en service -- moest er natuurlijk eerst een rontgenfoto worden gemaakt. 

"Je schouder uit de kom?" vroeg de dienstdoende orthopeed terwijl hij het bestand met de de rontgenfoto op zijn computerscherm open klikte en vervolgens aandachtig bekeek.  "Nou, dat denk ik niet.  Je schouder is verbrijzeld!"

Wow. Boys will be boys, maar dit is minder leuk.

"En ik zie, jongeman," ging hij verder, "dat dit de tweede keer is in 18 maanden dat je dezelfde arm breekt. Je had de eerste keer een kleine zgn. cyste, een holte, in het bot van je bovenarm, maar deze keer is diezelfde cyste een stuk groter geworden.  Dat is ook de reden dat nu niet alleen die arm weer op dezelfde plaats brak, maar ook verbrijzelde! Ik geef je een verwijzing naar  het ziekenhuis." 

Israeli hebben de neiging om over alles en nog wat te klagen, maar  over onze medische zorg kan ik – ook na 30 jaar in Israel – nog steeds alleen maar lovend zijn. Raviv werd vervolgens uiterst vakkundig 'ingepakt' en duidelijk maar zeer vriendelijk geinstrueerd.   

Fast forward naar het Sourasky Medisch Centrum, of wel het Ichilov ziekenhuis in Tel Aviv. We waren een aantal dagen later in de vroege namiddag in no time door de bureacratie heen en werden na minder dan tien minuten wachttijd bij de behandelde arts  - een orthopedische onkoloog of een onkologsche orthopeed - binnengenood. 

Wij hadden inmiddels een aantal artikelen over Raviv's geval gelezen, en hadden al wel begrepen dat het een goedaardig verschijnsel is dat zich per regel bij tieners manifesteert, en meer bij jongens dan bij meisjes. Een "unicameral bone cyst."  Maar over de te volgen behandeling hadden we vragen.  Na zo'n vijf mniuten wijst Raviv mij op de enorme kalender van de KLM die aan de muur van kleine behandelkamer hangt. "Ja," articuleer ik voor mijn zoon in het Nederlands:"Koninklijke Luchtvaart Maatschappij."

De arts kijkt verrast op. "Zijn jullie Nederlands?" vraagt-ie met een grijns en een onvervalste Amsterdamse tongval. "Had dat dan gelijk gezegd!"

"Hoor je ons accent dan niet?" vraag ik. "Nee , net als jullie het mijne niet herkenden," pareert hij. 

Vanzelfsprekend duurde het bezoek even iets langer dan gepland. Wie, waar vandaan, wanneer,  enz.  Bovendien werd de diagnose nogmaals maar nu in het Nederlands gesteld, de geruststellende woorden klonken veel beter in onze 'mamaloshen' en de arts beloofde na overleg met zijn collegae ons zo gauw mogelijk telefonisch op de hoogte te stellen over de verkozen behandeling.

"En ik weet nu al wat mijn collegae me gaan zeggen als ik jouw geval te berde breng," zei de arts. "Waar haal jij toch al die Nederlanders telkens vandaan?'"         

We kennen het gevoel bijna allemaal, in meerdere of mindere mate.  Zodra je uit het vliegtuig bent gestapt en de buitenlandse reis echt begonnen is, gaat er een knopje om. Maakt niet uit of je een paar uur eerder nog – om drie uur 's nachts, bij gate B9 onder het genot van een cappuccino – Yair Lapid hebt uitgefoeterd omdat-ie 'het politieke midden' nog zoutlozer aan het maken is, of je beklag hebt gedaan over hoe slecht 'rechts' z'n p.r. doet – zodra je "ba-choel" bent, wordt je nolens volens een amateur ambassadeur van Israel.

Maar ik was niet voorbereid op wat me een paar dagen later zou gebeuren tijdens een busreis in Italie, tussen Padua en Vicenza. Achtergrond: Ik was uitgenodigd om een internationale vakbeurs bij te wonen en o.a. te verslaan in het Noord-Italiaanse Vicenza, niet ver van Venetie, en werd met andere collegae uit de branch, en met een aantal anderen zakenlui / beursgangers, in een hotel in Padua ondergebracht.  Een bus reed ons 'smorgens en 's avonds aan en af, een rit van zo'n 40 minuten.

Op de eerste morgen stelde ik mij -- zoals dat een in Nederland opgevoed persoon (en public relations specialist) betaamt --  stelde ik mezelf voor toen ik plaats nam naast een man die bij het raam zat. "Waar zeg je dat je vandaan komt? Israel?" zei hij met opgetrokken wenkbrauwen. "Klopt, en U?"  "Hm, Saoedie Arabië"  Nadat we enige informatie hadden uitgewisseld wat we allebei op de vakbeurs kwamen doen en wat specifiek onze ieders vakgebied was,  zei hij dat hij eigenlijk niet begreep wat de joden in 'Palestine' te zoeken hadden. "U bedoelt Israel," probeerde ik. Het was hem duidelijk dat ik niet in Israel geboren was, en dat was toch het geval met het overgrote deel van de joden? Ik gaf hem, naar mijn beste kunnen, een overzicht van Israel's immigratie geschiedenis en demografie - Arabische landen incluis. We praatten vervolgens wat over 'het probleem,' en ik sprak mijn goede hoop uit dat we binnenkort een 'leap of good faith' van onze leiders zouden meemaken, a-la-Begin en Sadat. Ik suggereerde bovendien dat er, met het oog op de dreiging vanuit Iran in het algemeen, en van de kant van Chizballah en Chamas in het bijzonder, waarschijnlijk veel nauwere kontakten tussen Israel en Saudi Arabie bestonden dan wij beiden wel wisten. "Onmogelijk, dat zal nooit gebeuren en zeker niet zolang de VS en Israel de wereld in hun greep hebben," uitte de man. "Pardon?," zeg ik.  Kunt U dat even kwalificeren?"  "Amerika en Israel kontroleren de wereldeconomie, de joden hebben de banken en de financiele market in handen. Kijk maar de joden in de Amerikaanse regering en naar wat AIPAC doet in the VS," stelde de man. Er werden vervolgens nog een aantal uitspraken gedaan die zo uit Der Sturmer, als niet uit de Protokollen van de Wijzen van Zion zouden kunnen zijn gehaald. (In de Arabische landen om on heen wordt over het algemeen niet getwijfeld aan de echtheid van de Protokollen en zijn deze dan ook op grote schaal verkrijgbaar als "historische literatuur.  (Zie ook http://nl.wikipedia.org/wiki/Protocollen_van_de_wijzen_van_Sion).

"Ik kan je daar maar één ding op zeggen. Bullshit. Klinklare onzin.  Je lijkt me niet dom, je bent duidelijk bezig anti-semitsche vuilspuiterij te bedrijven. Waar heb je het vandaan?" zei ik.  En zo ging het nog even door, met tegenvuur van mijn kant. De Islam was er volgens mijn reisgenoot altijd geweest, al sinds Ishmael, en was dus ouder dan het Jodendom. Sprekend over Jerusalem als heilige stad - Al Kuds  - reageerde hij ontsteld op mijn bewering dat Jerusalem nergens in de Koran wordt vermeldt, en daarentegen 992 maal in de Tenach met naam wordt genoemd. "Is niet waar," zegt de man, 73 maal maar liefst komt de stad voor in de Koran!

Ik vond dat ik het niet gek deed, was blij dat ik een paar dagen eerder nog even wat powerpoints had gezien met wat lijstjes van argumenten. Maar toch stapte ik met een flinker kater uit de bus: De man had even duidelijk bewezen dat wat de arabieren betreft Israel en joden in de diapora allemaal één pot nat zijn en dat in deze anti-Israel propaganda en antisemitisme gewoon identiek zijn.  Had dat wel vaker gehoord, maar moest het wel even ingewreven krijgen.

Ik zou dit stukje niet gescheven hebben als me na terugkomst niet een link toegestuurd was met een interview door Ya'akov Ahimeir van Kanaal 1, waarschijnlijk tijdens een uitzending van "Roiem Olam." Het betrof een interview met de Britse publiciste en journaliste Melanie Phillips, waarin ze zegt dat Israel's "hasbara (voorlichting)" een "joke" is. Ze legde uit dat we momenteel op geen enkele manier uitgerust en opgewassen tegen de grote 'brainwash' die in vele landen om ons heen gaande is en systematisch Israel en het jodendom als religie en cultuurgoed delegimatiseert. Ze foeterde – netjes, op z'n Brits, maar met krachtige woorden – de Israelische regering flink uit. "Jullie geven geen enkele tegenvuur, de arabieren hebben het hele veld voor zich en niemand tackelt hun," zei Phillips. "  'k Zou er gauw wat aan doen, voor het te laat is, adviseerde Phillips.

http://www.youtube.com/watch?v=_4dksiRW-Yg&feature=player_embedded

Meestal val ik in de bus in slaap. Ben bang dat de herinnering aan deze specifieke busrit mij voorlopig wakker zal blijven houden.